Zo werk ik

Ik geloof niet in één oplossing die voor iedereen werkt. Ik ga niet voor jou bepalen wat de juiste weg is, of in welke volgorde jij die moet bewandelen. Elk proces is anders, en wat er nodig is dient zich aan op het moment zelf.

Wat wel klopt: de eerste stap is bijna altijd stilte en ruimte maken. Zonder dat kán er niets gevoeld worden.

Daarna begint een rouwproces, niet per se om een verlies zoals de dood, maar om wie je ooit was voor je jezelf wegcijferde.

Je rouwt om de vrouw die je kwijtraakte onder alles wat je droeg, en tegelijk ga je op zoek naar haar: je authentieke zelf.

Dat proces verloopt nooit rechtlijnig. Het gaat zoals het moet gaan, in jouw tempo, niet in het mijne.

Na het verlies van mijn zoon vond ik geen woorden meer voor wat er in mij omging. Wat wél kwam, was tekenen, droedelen en schrijven zonder plan, zonder doel, ongefilterd.

Niet als methode, maar als de enige uitweg die er nog was.

In dat tekenen en schrijven zag ik, zonder dat ik het zocht, een patroon ontstaan. Steeds dezelfde beweging: eerst stilvallen, dan voelen wat er echt was, dan er vorm aan geven, en dan pas kon het een plek krijgen. Die beweging is de basis geworden van wat ik nu de MaAn-methode noem, niet bedacht, maar ontdekt in mijn eigen proces.

Wil je het volledige verhaal lezen? Dat vind je op Over mij.

Wat betekent MaAn?

MaAn is mijn methode om na verlies of verandering stap voor stap opnieuw bij jezelf thuis te komen.

De naam draagt twee namen in zich: Ma van Maxime, mijn zoon, en An van Ankie. Zo reist hij mee in alles wat ik doe.

Je vindt MaAn terug in elke oefening, in elke sleutel en in elke poort. Je gaat erdoorheen in de Sleutelreis: eerst in het MaAn-veld, waar je naar binnen keert en neerlegt wat je te lang hebt meegedragen. Daarna in het Bloemen-veld, waar je opnieuw naar buiten gaat en ontdekt wie je nu bent.

Om die beweging te delen, gaf ik ze taal. Vier woorden die steeds weer terugkomen, in welke volgorde ze zich ook aandienen:

Vertragen
ruimte maken

Stilstaan, ademen, de tred uit je lijf halen. Niet om te ontsnappen, maar om weer te kunnen aankomen bij jezelf.

Voelen
opmerken wat er is

Ruimte geven aan wat er is, zonder het meteen te willen fixen. In de natuur, in stilte, in reflectie.

Verbeelden
vorm geven

Wat je voelt een vorm geven. Door te schrijven, te tekenen, te fotograferen, zoals ik zelf deed toen woorden niet meer volstonden.

Verankeren
meenemen in je dag

Het nieuwe niet laten wegzakken, maar het een plek geven in je dagelijks leven.

De natuur is voor mij nooit toeval geweest.

Elk jaar, op de dag van het afscheid van mijn zoon, keert hetzelfde weer terug. Wolkjes, wind, regen, een donderslag, hoe minimaal ook. Ik geloof dat de natuur ons vaak sneller thuisbrengt bij onszelf dan woorden dat kunnen. Ook wanneer je, zoals ik jarenlang deed, was vergeten om nog stil te staan bij wat er om je heen gebeurt.

Daarnaast gebruik ik wat ik zelf heb doorleefd en me eigen heb gemaakt: EFT, traumawerk, systemisch werk, ademwerk, fotografie als therapie, kinesiologie niet als losse technieken, maar als sleutels die je op het juiste moment helpen.

Mijn begeleiding vervangt geen medische of psychologische zorg. Ze kan er wel mooi naast staan.

Om deze beweging voelbaar en concreet te maken, ontwikkelde ik de Voelsleutel. Een instrument die je meeneemt van waar je vandaan komt (Oorsprong) naar waar je naartoe groeit (Nieuwe Stap), met Het Nu steeds als kruispunt van waaruit je vertrekt en waar je telkens weer landt.

DE VRAAG DIE VERANDERT

Van waarom naar wie kies ik te zijn

Na een verlies blijft vaak één vraag rondzingen: waarom overkomt mij dit? Het is een eerlijke vraag. Ook ik heb ze lang gesteld. Maar ze houdt je soms vast op dezelfde plek.

Ergens onderweg ontdekte ik een andere vraag. Wat heb ik al die tijd niet gehoord? Ik werd me bewust van gedachten die ik zo vaak herhaalde dat ik ze niet eens meer opmerkte. En van patronen waarin ik telkens opnieuw hetzelfde beleefde.

Daar kwam de regie terug. Niet over alles wat mij overkwam, wel over hoe ik erop antwoordde.

Regie begint in kleine keuzes

Waar je je aandacht aan geeft.

Welke gedachte je blijft herhalen.

Welke grenzen je zacht maar duidelijk stelt.

Of je wacht met leven tot alles goed is, of nu al voluit leeft.

Zo verandert de vraag stilaan in: wie kies ik vanaf hier te zijn? Daar begint jouw nieuwe stap.

Ik forceer geen oplossingen. Ik geloof in ruimte, in rouwen om wie je was, en in opnieuw opbouwen, in jouw tempo. Dat is de reis die ik je aanbied. Deze beweging vind je concreet terug in de Sleutelreis. De weg die ik je stap voor stap kan laten doorlopen.

Bekijk de Sleutelreis