Zo werk ik
null
Ik geloof niet in één oplossing die voor iedereen werkt. Ik ga niet voor jou bepalen wat de juiste weg is, of in welke volgorde jij die moet bewandelen. Elk proces is anders, en wat er nodig is dient zich aan op het moment zelf.
Wat wel klopt: de eerste stap is bijna altijd stilte en ruimte maken. Zonder dat kán er niets gevoeld worden.
Daarna begint een rouwproces, niet per se om een verlies zoals de dood, maar om wie je ooit was voor je jezelf wegcijferde.
Je rouwt om de vrouw die je kwijtraakte onder alles wat je droeg, en tegelijk ga je op zoek naar haar: je authentieke zelf.
Dat proces verloopt nooit rechtlijnig. Het gaat zoals het moet gaan, in jouw tempo, niet in het mijne.
Na het verlies van mijn zoon vond ik geen woorden meer voor wat er in mij omging. Wat wél kwam, was tekenen, droedelen en schrijven zonder plan, zonder doel, ongefilterd.
Niet als methode, maar als de enige uitweg die er nog was.
In dat tekenen en schrijven zag ik, zonder dat ik het zocht, een patroon ontstaan. Steeds dezelfde beweging: eerst stilvallen, dan voelen wat er echt was, dan er vorm aan geven, en dan pas kon het een plek krijgen. Die beweging is de basis geworden van wat ik nu de MaAn-methode noem, niet bedacht, maar ontdekt in mijn eigen proces.
Wil je het volledige verhaal lezen? Dat vind je op Over mij.
Om die beweging te delen, gaf ik ze taal. Vier woorden die steeds weer terugkomen, in welke volgorde ze zich ook aandienen:
Vertragen
Stilstaan, ademen, de tred uit je lijf halen. Niet om te ontsnappen, maar om weer te kunnen aankomen bij jezelf.
Voelen
Ruimte geven aan wat er is, zonder het meteen te willen fixen. In de natuur, in stilte, in reflectie.
Verbeelden
Wat je voelt een vorm geven. Door te schrijven, te tekenen, te fotograferen — zoals ik zelf deed toen woorden niet meer volstonden.
Verankeren
Het nieuwe niet laten wegzakken, maar het een plek geven in je dagelijks leven.
De natuur is voor mij nooit toeval geweest.
Elk jaar, op de dag van het afscheid van mijn zoon, keert hetzelfde weer terug. Wolkjes, wind, regen, een donderslag, hoe minimaal ook. Ik geloof dat de natuur ons vaak sneller thuisbrengt bij onszelf dan woorden dat kunnen. Ook wanneer je, zoals ik jarenlang deed, was vergeten om nog stil te staan bij wat er om je heen gebeurt.
Daarnaast gebruik ik wat ik zelf heb doorleefd en me eigen heb gemaakt: EFT, traumawerk, systemisch werk, ademwerk, fotografie als therapie, kinesiologie niet als losse technieken, maar als sleutels die je op het juiste moment helpen.
Om deze beweging voelbaar en concreet te maken, ontwikkelde ik de Voelsleutel. Een instrument die je meeneemt van waar je vandaan komt (Oorsprong) naar waar je naartoe groeit (Nieuwe Stap), met Het Nu steeds als kruispunt van waaruit je vertrekt en waar je telkens weer landt.
