Angst, verdriet, mezelf verdoven, me klein houden, me wegsteken, wegcijferen, pleasen, blijven doorgaan.... een zenuwstelsel dat constant onder hoge druk staat, zonder het zelf te beseffen. Ik mocht ervaren hoe belangrijk het is om stil te staan bij wat er van binnen leeft.

Tot alles pikzwart werd

en niets meer was wat het ooit was geweest. Jaren had ik zorgen rond één van de kinderen.

De nachten waarin mijn wereld on hold stond

's Nachts zat ik als een télétubbie in mijn bed. Mijn lijf gespannen, mijn oren gespitst, elk kraakje, elke zucht werd gehoord, de angst zat gebakken in mijn lijf, ik leefde niet maar 'over'leefde... Dat besefte ik pas jaren later, toen duidelijk werd dat mijn zenuwstelsel nog steeds onder die enorme spanning stond, ondanks dat ik het allemaal veel kalmer aan was gaan doen.

De dagen die mij in een hyperalertheid hielden

Er werd veel samen gepraat... ook over uit het leven stappen. Geen moment was er dat ik mij kon permitteren om niet in de waakstand te staan. Het hebben van onze traiteurzaak maakte het daarbij niet makkelijker, aan de andere kant had ik wanneer nodig de mogelijkheid om de ruimte al dan niet te creëren om er te 'zijn' ondanks alle drukte.

Vele malen mocht ik de redding zijn, tot die ene dag... Geen donderslag bij klaarlichte hemel voor mij. Maar een bevestiging, van wat ik altijd al had gevoeld, gevreesd, niet durfde dromen, maar er toch van wakker werd.

Slachtofferhulp aan de deur.... Mevrouw, heb je een momentje, kunnen we even gaan zitten, je zoon is uit het leven gestapt... Opnieuw een verhaal dat ik kan delen, maar niet nu.

Er was immens verdriet, stilstand, en de week die volgde was een storm, neen een orkaan waarin ik terecht was gekomen, door protocollen waarmee ik mijn rouwproces niet kon inzetten, laat staan op een normale manier het afscheid kon voorbereiden. Onze gebedsvoorganger was een crème van een vent, die mij erdoor heeft genavigeerd, en ook daar opnieuw een verhaal van een hels parcours voor later...

Mijn leven had al een stuk een andere wending genomen, door de burn-out die ik door al de druk op mijn systeem een jaar ervoor was ingegaan, en die achteraf gezien ook weer mee georkestreerd was geweest door Maxime, mijn zoon.

De puzzel kon achteraf gelegd worden, maar wanneer je er midden inzit, ga je zo voorbij aan de signalen. Ook dit zal een verhaal worden dat ik op de één of andere manier nog ga delen. Maar, dus ...

Fotografie als reddingsboei

Fotografie werd mijn therapie,
creativiteit mijn bondgenoot,
de natuur mijn voeding,
zelfontwikkeling mijn redding.
In een notendop gezegd.

Ik heb geen problemen om mijn verhalen te delen, maar voor hier zou het een te lang verhaal worden.

Van weggerukt zijn, naar een nieuwe verbinding

Maar goed, enkele jaren gaan voorbij en op een bepaald moment zijn er onderstaande krabbels ontstaan, daarmee kwam ik uit mijn hoofd en in verbinding. Er gingen enkele jaren over de stappen heen. Het ging van schrijven, naar krabbels, naar inkleuren. Het inkleuren bracht me in een flow en in een andere staat van zijn, eentje van naar binnen keren, luisteren, voelen, horen en zien wat leeft, ontstaat en wat mag helen en ombuigen.

Graag wil ik je hiermee inspireren en begeleiden, zodat ook jij naar de diepte en in jezelf kan keren.

Scrol nog een beetje door, om een onthulling te lezen.